Overal in Nederland zoeken gemeenten, zorg en veiligheid naar hetzelfde: mensen met onbegrepen gedrag eerder bereiken, voordat een situatie uit de hand loopt. Het antwoord is geen nieuw loket en geen nieuwe organisatie. Het zit in hoe partijen met elkaar omgaan. Wie elkaar kent, belt eerder. Wie samen kijkt, ziet meer.
Want iedereen ziet een stukje. De wijkagent, de huisarts, de buurvrouw. En de monteur die langskomt voor een lekkende kraan en een woonkamer vol ongeopende post aantreft. Op zichzelf zijn dat momentopnames. Achter elkaar gezet wordt het een film: je ziet wat er speelt en waar je nog kunt bijsturen.
Samen oefenen, niet ieder voor zich
In Limburg ontstond eerder de training Gezamenlijk Gecoördineerd Optreden. Geen dag luisteren naar sheets, maar een echte praktijktraining. Professionals uit zorg en veiligheid speelden samen situaties na zoals ze die op straat en achter de voordeur tegenkomen, met acteurs en ervaringsdeskundigen en keken daarna samen terug: wat gebeurde hier, wat had ik van jou nodig? Deelnemers gingen naar huis met veel meer handvatten dan ze hadden verwacht. Niet alleen door nieuwe kennis, maar vooral omdat ze elkaar hadden leren kennen. Wie eenmaal samen in zo’n situatie heeft gestaan, belt in de praktijk geen organisatie meer, maar een collega.
Die ervaring krijgt nu een vervolg. Want in vroegsignalering is de woningcorporatie een van de belangrijkste partners die er zijn. Haar mensen komen dagelijks achter voordeuren waar niemand anders komt. Dat het netwerk in Limburg deze partner hierin volwaardig betrekt, is dan ook een logische stap. Samen met de corporaties wordt een variant van de training ontwikkeld die start bij hun eigen praktijk, van de leefbaarheidsteams tot de monteurs die achter de voordeur komen. Zodat zij signalen herkennen, veilig handelen en weten wie ze kunnen bellen.
Onze overtuiging
Als je wilt samenwerken in een netwerk, dan is het logisch dat je ook samen traint. Niet ieder in het eigen opleidingsprogramma, met de eigen taal en de eigen voorbeelden, om elkaar daarna pas te ontmoeten als het spannend wordt. Maar samen, over de domeinen heen, met dezelfde casus op tafel.
Dat vraagt iets van organisaties. Dat ze geloven dat trainen met netwerkpartners meer oplevert dan trainen onder elkaar. En dat ze daar iets voor inleggen: tijd, mensen en middelen. In Limburg zien we organisaties die stap zetten. Dat is misschien wel het mooiste signaal van allemaal!
Lorenz is in Limburg al jaren programmaleider van deze beweging. Wij brengen partijen bij elkaar en houden ze bij elkaar, zorgen dat wat in de ene regio is geleerd niet opnieuw hoeft te worden uitgevonden in de andere. We werken inmiddels twintig jaar aan vraagstukken die dwars door domeinen heen lopen, vanuit de overtuiging dat we daarmee bijdragen aan vreedzaam samenleven en vruchtbaar samenwerken. Wat in Limburg gebeurt, laat zien dat die overtuiging werkt.
